En toen werd ik wakker met het nieuws: aardbeving in Marrakech.

In één klap werd de wereld kleiner. Van breaking news naar: waar is ze? Geen reactie. Eén appje gestuurd. Toen nog één. Toen een hele reeks. Eerst bezorgd, toen lichtelijk boos, toen paniek. Drie uur radiostilte.

Een vriend belde me om te vragen hoe het ging. Ik brak. In duizend stukjes. Want hoe kon ik functioneren als ik niet wist of ze nog leefde?

Gelukkig kwam er na die drie uur een berichtje. Alles was oké. Ze hadden het wel gevoeld, maar zaten verderop. Geen idee gehad van de chaos. Geen internet, geen nieuws, geen paniek aan hun kant. Alleen aan de mijne.

En dat was precies hoe het de weken ervoor ook was geweest. Niet alleen die ochtend. Dubbele afspraken, spullen vergeten, appjes onbeantwoord, halve zinnen – mijn hoofd zat vol, maar vooral met andermans zorgen. Grote rollen gespeeld in andermans verdriet, zorgen, crisissen. Mezelf steeds weer op ‘aan’ gezet, omdat het nodig was. Tot het niet meer lukte. Zelfs de stukjes tussendoor – opstarten, omschakelen, even landen – werden ingewikkeld.

Ik was er wel. Echt. Maar alleen als ik er was. Alles ertussenin viel weg.

Het is verleidelijk om zulke periodes te besluiten met een motivatiequote. Life is short. Vergeet niet te genieten. Bla, bla. 🤢

Maar wat ik eigenlijk vooral leerde, was dit: ook als je veel aankunt, hoef je niet alles te dragen. En soms is op adem komen belangrijker dan doorgaan.