“Vertel jouw verhaal eens”

Ik was laatst op een netwerkevent van mijn bedrijf MYN, waar iemand te gast was. Hij had MYN via Google gevonden, vond het laagdrempelige aanspreken en besloot vrijblijvend kennis te komen maken – dat kan bij ons gewoon: één keer kosteloos meedoen met een event dat je leuk lijkt. Toen we naast elkaar op het terras zaten, vroeg hij: “Maar hoe ben jij op dit punt in je leven gekomen, dat je hier nu in Amsterdam naast me zit? Ik heb je natuurlijk al een beetje online gestalkt, maar vertel eens: wat is jóuw verhaal?”

Mensen doen graag zaken met mensen. En mensen houden van verhalen.

Van Den Haag naar de Liemers

Toen ik zes was (rond 1994) verhuisden we met ons gezin van Den Haag naar Zevenaar. Mijn ouders hadden elkaar leren kennen bij Philip Morris, de sigarettenfabriek. Toen de Turmac in Zevenaar door Philip Morris werd overgenomen, verhuisden wij – samen met een hele bult andere Hagenezen – naar deze kant van het land. Wist je dat Duiven in die periode groeide van 10.000 naar 22.000 inwoners? Inmiddels is de Turmac een cultuurcentrum waar veel ondernemers zitten, en zijn de sigaretten geëmigreerd naar Polen.

We gingen met z’n vieren naar Duiven, mijn broertje dus ook. Hij heeft me intussen tante gemaakt van het allerleukste meisje: Lotte.

Hagenees in het oosten

Zo kwam ik van een Haagse basisschool op een Duivense. Wat Hagenezen en het oosten voor mijn gevoel delen, is dat nuchtere. Alleen doen ze er hier zo’n 1200 keer langer over om iets duidelijk te maken, soms moet ik me echt inhouden. Een van onze leden, die toevallig óók uit Den Haag komt en in Doetinchem werkt, legde het Mark zo uit: “Als je in Den Haag bij de slager niks zegt, kom je niet aan de beurt en sta je er na twee uur nog.” Het gaat niet om arrogantie – en dat beaam ik voor honderd procent – het is gewoon een way of living.

Ik vind het zelf ook prettig als iemand gewoon direct zegt waar het op staat. Dan weet ik tenminste hoe ik kan helpen. Dat geldt ook voor feedback: loop er alsjeblieft geen twee weken mee rond, want daar voel ik me achteraf zelfs schuldig over.

Thuis in Zevenaar, met paard en teckels

Inmiddels woon ik – na wat omwegen langs Zutphen, Hengelo (Ov.) en Velp – zelf weer in Zevenaar. Bijna op de plek waar ik opgroeide. Daar woon ik met mijn tweekoppige teckelteam: Billy en Bobby, twee ruwharige dwergteckels (drie, als je mij meerekent).

Daarnaast rijd ik paard. Mijn pony woont direct aan de Veluwe. Waar ik vroeger nog wel eens wedstrijden reed, gebeurt dat nu nog maar zelden. Ik geniet veel meer van onze bosritten, mét kans op wild. Wilde zwijnen vindt hij zelf niet zo fijn, maar van een kudde herten kunnen we samen enorm genieten. Een wolf ben ik gelukkig nog niet tegengekomen. Die staat eerlijk gezegd ook niet op mijn verlanglijstje.

De PABO en mijn eerste botsing met “zo hoort het”

Toen ik net een maand 17 was, begon ik aan de PABO. Piepjong, maar ik wilde altijd al juf worden, dus dat was een makkelijke keuze. Tot het opeens niet meer leuk was. Met kinderen werken leek me magisch, maar tijdens de opleiding kreeg ik steeds discussies over de theorie. Hoe kon het dat je uit één boek een theorietentamen van 3,5 uur moest doen, met 90% te scoren op open vragen, in een zaal met 200 anderen? Dat is toch geen leren? Ik wilde toepassen. Praktijk. En dat kregen we niet. Ik heb een keer woedend door de gang gerend, met een docent schreeuwend achter me aan. Geen grapje.

Mijn propedeuse haalde ik nog wel, eigenlijk uit een soort koppige vijandigheid. Daarna ben ik gestopt en iets anders gaan doen. Alleen had ik nog nooit over “iets anders” nagedacht, dus dat vinden was meteen een uitdaging.

CMD: eindelijk een plek waar leren echt leren was

Dus koos ik iets wat me leuk leek, wat nieuw was, en waarbij mijn ouders dachten: “En je toekomst dan?” Ik was altijd al retehandig met computers, en er was net een nieuwe hbo-opleiding: Communication & Multimedia Design (CMD). Een wéreld van verschil: qua mensen, qua gedrag. En het mooiste: ik mocht theorie met praktijk combineren. Elke acht weken een opdracht, en de eindopdracht moest bewijzen dat je de theorie snapte, kon toepassen én kon uitleggen. Dít was leren. We leerden samenwerken, we leerden discussiëren. Een machtig mooie periode: met vlag en wimpel geslaagd.

De eerste online marketingjaren: leren door te doen

Dit was precies de tijd dat online marketing net voet aan wal kreeg. Ik mocht bij mijn afstudeerbedrijf blijven als projectmanager en werd de tweede medewerker op de online-marketingafdeling van een websitebureau. Mooie tijd, fijne collega’s, en ik leerde ontzettend veel, op alle fronten. Ik leerde werken met ondernemers. Vallen en opstaan. Anticiperen. Lef hebben. Reflecteren. Van alles. Na een paar jaar ben ik freelancer geworden, omdat een relatie op de werkvloer niet zo handig bleek.

Zo leerde ik beetje bij beetje ondernemen, al was ik nog behoorlijk naïef. En jong: een jaar of 25, 26.

Loondienst, een eigen huis en weer terug naar freelance

Lang verhaal kort: de relatie ging uit, ik wilde graag een huis kopen, en een hypotheek krijgen als freelancer was helemaal ruk. Dus kwam ik bij een opdrachtgever in loondienst, voor hem was dat ook nog eens voordeliger. Hypotheek geregeld, appartementje gekocht. Ik werkte er vier jaar, tot het bedrijf naar Amsterdam/Den Bosch werd verkocht. I was not amused. Ik had het er enorm naar mijn zin – leuke klanten, (meestal) leuke collega’s – maar de reistijd naar het westen trok me totaal niet. Dus werd ik weer freelance online marketeer. Laat ik het zo zeggen: het was een tumultueuze tijd… haha.

Doodsbenauwd – en toen bleek netwerken… leuk

Toen we nog lekker in het oosten zaten, vond de eigenaar van dat marketingbureau het een goed idee om mij naar netwerkevents te sturen. Hij was lid van een paar ondernemersclubs, en op een avond dat hij geen tijd had (of geen zin, wie zal het zeggen) stond er een vermakelijk programma op het menu. Doodsbenauwd als ik vooraf was, bleek ik dat netwerken eigenlijk best leuk te vinden, al krijg ik van dat woord soms nóg jeuk. Dus ging ik steeds vaker mee, of alleen.

Toen hij zijn bedrijf verkocht, nam de eigenaresse van netwerkclub Ondernemers in Bedrijf contact met me op: of ik haar bedrijf niet wilde overnemen. En omdat ik toch boos was dat mijn toekomstdroom in duigen viel, vond ik dát een goed idee. Veel afspraken, veel lol, en in juli 2019 zetten we onze handtekening. Per 1 januari 2020 zou ik aantreden als directeur, een mooie overgangsperiode dus.

Corona, frustratie en een gesprek dat alles veranderde

En toen, 1 maart 2020, kwam die hele coronarambam.

Ik zal niet zeggen dat ik depressief was, maar in 2022 was ik er wél helemaal klaar mee. Al die regeltjes. Al dat hypocriete. Ik mocht wél een event organiseren in een bedrijfsrestaurant met zoveel man, maar dezelfde mensen in een andere setting: opeens niet. Tot ik tijdens een netwerkevent met Mark Reinders aan de praat raakte en er opeens een beweging ontstond.

Mark had namelijk óók een netwerkclub. Hij vroeg me: “Wat vind jij nou echt het leukst om te doen?” Ik vertelde dat ik het liefst regel en achter de computer zit, buiten de events om. Hij had juist het liefst gesprekken met (potentiële) leden. Dat viel mooi samen. En we deelden precies dezelfde coronafrustratie.

MYN: Mind Your Network

Zo volgden er meer afspraken en groeide het uit tot een mooie samenwerking. Op 1 juli 2022 transformeerden we Ondernemers in Bedrijf tot MYN: Mind Your Network. We bundelden onze krachten, eerst nog met een derde compagnon, maar inmiddels met z’n tweeën plus een paar regiomanagers. Wij wilden vooral laagdrempelige, gezellige netwerkevents waar mensen met een glimlach met elkaar in contact komen. Inmiddels is het 2026 en draait MYN ontzettend goed, ondanks die coronatik.

En in de tussentijd doe ik nog steeds parttime freelance marketingklussen. Het houdt me scherp, en ik vind het leuk om ondernemers te helpen.

Waarom ik MYN écht maakte

Onder dit hele verhaal zit nog een laag die ik niet altijd uitspreek, maar die er wel toe doet.

Ik weet hoe het voelt om niet geaccepteerd te worden om wie je bent. Niet om mijn ADHD. Niet om mijn zachtheid. En niet om mijn vriendelijkheid, want ik ben zó vriendelijk dat mensen soms denken dat ik niet te vertrouwen ben. Alsof oprechte goedheid verdacht is.

Dat doet iets met je.

Daarom wilde ik een plek maken waar dat anders is. Een community waar mensen volledig zichzelf mogen zijn, zonder excuses. Waar we vieren wat we gemeen hebben, en onze verschillen niet gebruiken om elkaar klein te maken. Waar verschil geen zwakte is, maar iets om van te leren.

Een plek waar je geaccepteerd wordt. Gewoon omdat je er bent. Waar iemand tegen je zegt: “Je hoeft jezelf niet in te houden. Je hoeft niks te zijn. Je mag je creatieve zelf zijn. Ik zie je.”

Dat is MYN voor mij. En dat is ook waarom ik zo onvermoeibaar bouw aan iets wat op papier “gewoon een netwerkclub” is.

Mensen in beweging zetten

Als ik terugkijk op de leukste dingen die ik heb gedaan, hebben ze allemaal iets gemeen: ik deed ze omdat het kón, niet omdat ze in een plan stonden.

Een paardrij-event voor kinderen die nog nooit een paard hadden gezien. Een skydive-netwerkevent, omdat anderen het stiekem ook wel wilden, maar nooit alleen zouden gaan. En achteraf hoor ik dan: “Omdat jij het deed, deed ik het ook.” Mensen die uit de kast kwamen. Die van baan wisselden. Die opeens iets aandurfden.

Dat was nooit het doel. Maar het is wel wat er gebeurt als je dingen mogelijk maakt en mensen plezier gunt: dan komen ze in beweging.

MYN Academy: ondernemerschap delen

Ik hou van leren en ontwikkelen. En ik vind oprecht dat het ons recht is om het beste uit onszelf te halen. We leven in een wereld waar informatie binnen handbereik ligt, waarom zou je daar geen gebruik van maken? Daarom richtte ik naast de netwerkevents ook MYN Academy op: workshops ván onze leden vóór onze leden, die bijdragen aan hun ondernemerschap.

Tijdens de events zelf vind ik vooral belangrijk dat mensen plezier hebben. Want wie ontspannen is, staat veel meer open voor echt contact.

We kunnen niet zonder elkaar

Sommige mensen ontkennen het met hand en tand, vaak ondernemers die ooit zijn begonnen vanuit een frustratie over bijvoorbeeld hun werkgever. Maar we kunnen niet zonder elkaar. Ieder mens is ergens goed in, en niemand kan in z’n eentje overal goed in zijn. Waarom zou je dat niet erkennen, en datgene wat je niet leuk vindt of niet goed kunt overlaten aan iemand die er juist zijn passie van maakt? Zo maak je niet alleen jezelf gelukkiger, maar de ander ook. En onder de streep wordt het eindresultaat er ook nog eens beter van.

“Niet alles kan leuk zijn”. O nee?

Laatst zei iemand een tikje docerend tegen me: “Maar Kim, niet alles kán leuk zijn.” Daar heb ik echt meerdere keren over nagedacht. Is dat zo?

Niet alles ís leuk, dat klopt. Maar waarom zou je de minder leuke dingen niet zo leuk maken als kan? Waarom geen boekhouder zoeken met wie je ook gewoon een biertje kunt drinken? Waarom je afspraken in een saai kantoorhok doen, als je liever ergens gaat lunchen? En misschien wel de belangrijkste vraag: waarom zou je jezelf niet gunnen om méér plezier in het leven te hebben? Uiteindelijk maak jij de keuzes voor jou. Zeker als je voor het ondernemerschap hebt gekozen.

Wat ik belangrijk vind

Als je tot hier hebt gelezen, heb je waarschijnlijk al een beetje door hoe ik in elkaar zit. Moet ik in steekwoorden zeggen wat ik belangrijk vind, dan komen deze als eerste op: loyaliteit, respect, samen en groei.

Vooral “samen” en “groeien” lopen als een rode draad door mijn leven. Je ziet het terug in mijn studiekeuze, in mijn ondernemerschap, en in hoe ik met mijn vrienden en familie omga.

Kan ik een ander helpen, dan doe ik dat waar mogelijk altijd. Ik ben je bestie on speed dial. Liegen? Vrijwel nooit. Wil je iets van me lenen of gebruiken? Kom maar halen: it’s yours. Ik probeer zo toegankelijk en eerlijk mogelijk te zijn.

Een hoge boom in de wind

En voor sommige mensen is dat even wennen. Toegankelijk zijn wordt soms verward met naïef. Vriendelijk met onbetrouwbaar. Veel willen met chaos. Maar er is niets aan gelogen, en chaos is het ook niet. Al noem ik het zelf sowieso nooit zo. Ik heb grip op hoe ik werk en denk. Dat het er voor een buitenstaander soms anders uitziet, betekent niet dat die grip er niet is.

Natuurlijk heb ook ik keuzes gemaakt die ik achteraf liever anders had gedaan. En soms had ik dingen kunnen of durven delen die ik toen voor me hield, dat had mijn pad misschien anders laten lopen. Maar het heeft me telkens ook iets geleerd.

Wat ik daarvan meeneem, vatte ik laatst in een gesprek per ongeluk perfect samen: hoge bomen vangen veel wind, maar ik ben liever een hoge boom dan dat ik vertrapt word.

Hoe ik gevonden wil worden

Ik hoop dat mensen me later herinneren als degene die hen net iets meer plezier gaf. Of een veilige plek om hun hart te luchten. Iemand om mee te sparren als ze het even niet meer wisten. Die ze durfden te bellen als ze afleiding nodig hadden.

Ik geloof dat eerlijk zijn – naar onszelf én naar elkaar – je het verst brengt.

En als je nu denkt: dáár wil ik ook bij zijn? Dan zit je hier goed.